PISANIE... żYCIA
Nieregularnie od kilku lat powtarzam ludziom w różnych okolicznościach, że nigdy nie jest za późno. Za późno, aby zmienić. Zmienić cokolwiek. Fryzurę, przyzwyczajenia, siebie, życie...
Nieregularnie od kilku lat wysłuchuję innych. Czasem się trochę mądrzę i książki mądre polecam. Czasem pocieszam, czasem doradzam, a czasem tylko wysłuchuję. Oni czują się lepiej, a ja... ja czuję się potrzebna. Zazwyczaj (ci ludzie) po jakimś czasie wracają i mówią mi jeszcze więcej. A ja wciąż ich słucham. Uważnie. Próbuję zrozumieć.
Lubię ludzi. Tak. Mimo wszystko. I nadal jestem ciekawa innych.
Ale... ale po co ten wstęp?
Ano, nigdy nie myślałam, że poczuję to jeszcze kiedykolwiek, ale... właśnie poczułam. Poczułam, że nigdy nie jest za późno. Że też mam szanse, możliwości, nadzieje... Tak! Chcę, sama w swoim własnym życiu, coś zmienić. Zacznę od siebie, aby w finale dotrzeć do innych. Do innych ludzi. Bo ludzie są ważni. Dla mnie.
Dzisiaj M., moja korektorka, zadzwoniła tylko po to, by powiedzieć, że czytając moją książkę uświadomiła sobie, jak żywy, silny i emocjonalny jest związek pomiędzy mną-autorką, a tym, co piszę. Tak, to prawda, to wszystko prawda.
Życie dyktuje tematy, a tematy, o których się pisze, "piszą" nasze życie.
