I CO? I NIC
Popełniłabym samobójstwo, gdyby nie to, że nie mam ani sił, ani pomysłu, jak to zrobić. No i boję się, że jak wszystko w moim życiu, również próba samobójcza mogłaby się nie udać. A tego już bym nie przeżyła.
Wiem, powinnam robić swoje i żyć dalej. Powinnam. Tylko po co? Aby doczekać następnej szansy i znowu... przegrać? Jakoś nie pociąga mnie taka perspektywa.
Albo... przeorganizować swoje życie... zmienić schematy myślenia... Itd. Tak, tak, oczywiście, jasne. Próbowałam. Terapia doprowadziła mnie na skraj bankructwa. Efekt - wciąż biorę leki.
Wmawiałam sobie, że wszystko trzeba przeżyć, jakoś przeczekać. No więc czekam. 33 lata. Stosowałam różne mechanizmy kompensacyjne: racjonalizacja, intelektualizacja, sublimacja....
Jeśli nie spadnie dziś na mnie meteoryt, kometa, tudzież odłamek radzieckiego statku kosmicznego sprzed półwieku, to nie przeżyję. Daję słowo.
